بزار تنها باشم تنها بمیرم

دیگه از درد و غم آروم بگیرم

برم پیدا کنم یه جای خلوت

بشینم اشک بریزم تا قیامت

برو ای دل بخواب که وقت خواب

سلام تو همیشه بی جواب

به تو بی دست و پا از من نصیحت

اگه عاشق بشی خونت خراب

چرا ای دل تو اینقدر سر به زیری

به دام این و اون هر دم اسیری

چرا گول می خوری با یک اشاره

سحر شد تو هنوز چشمات بیدار

شنیده ام که تو عکس شکسته می کشی با رنگ
اگر حقیقت است بیا من شکسته ام بی سنگ
مرا تو ساده بکش با تمام سادگی ام
و تلخ و تلخ و تکیده ولی کمی پر رنگ
مرا به رنگ روشن صد التماس تیره بکش
کنار کوچه بن بست و خالی از آهنگ
اگر تو معنی پرپر زدن ندانستی
پرنده ای بکش و یک قفس ولی دل تنگ
قرار هر دوی ما بر مدار ماندن بود
ببین که بی قرار توام هنوز بی نیرنگ
مرا تو خسته بکش، پاره کن شکسته بکش
شکسته از دل سنگی و خسته از دل تنگ

هر چــه کردیم از این فاصله ها کم نشدند

ظرفـــهای دلــمان خــالی از این غم نشدند

تا شود باغچه مان غرق صمیمیت و عشق

سوسن و یـــاس رفــیق گـــل مـــریم نشدند

این هــمه برگ گل سرخ که در باغچه بود

صبح آرامــش یک قــطره ی شــبنم نـشدند

حــاصل رنــج پدر بود، که در سفره ی ما

بـــاز، نـــان و نمـــکی ساده فــراهم نشدند

پشت دیــوار و در بـــاغ، بهاری که گذشت

شــاخــه ها در گــذر حــادثه خــــرم نشدند

با هــمه جاری زاینده در این تیره ی خاک

چشمــه ها آینه ی چشمه ی زمــزم نـشدند

زیـــرو رو می کند ایــن زلزله ها دلها را

راســتی ایـــن همه آبادیـــتان بــم نــشدند؟

گرگ سیاه چشم تو دل را درید و رفت

جان دادن فجیع دلم را ندید و رفت

وابسته شد درخت به بال پرنده ای

بیگانه وقت کوچ از آنجا پرید و رفت

گفتم که کاش مثل تو پروانه می شدم

دورم چه ساده پیله ی حسرت تنید و رفت

عمری کنار جاده به پایش نشستم و

 از راه های دیگر دنیا رسید و رفت

خود را اسیر میله ی تن کرد یک قفس

وقتی که مرغ عشق دلش پر کشید و رفت

چندین غزل به شوق برایش سرودم و

ناگاه دل سپرد به شعر سپید و رفت..

                                                      حلقه های بسته را می گشایی عاقبت

با وجود تیره گیها در شبستانی خموش

                                                     ماه رویت را به عالم می نمایی عاقبت

از غمت مانده سرا پا شیشهء دل پر غبار

                                                    گرد دلتنگی ز دلها می زدایی عاقبت

گر چه در دام بلا زندانی ام اما چه غم؟!

                                                    می رسد با مقدمت فصل رهایی عاقبت

تک سوار عرصهء عدل خدا    موعود ما

                                                     حتم دارم  حتم دارم تو می آیی عاقبت...

 تب ِ پاییز

شاید فک می کنی تنهام ... که با تو مهربون هستم

یا هیچ کس توی دنیا نیست ... که دل به چشم ِ تو بستم

شاید فک میکنی خسته م ... که مثل ِ فصل ِ پاییزم

از اون بالاها دل کندم ... رو دستای ِ تو می ریزم

شاید فک میکنی داغم ... که سردیت ُ نمی فهمم

یا برگی بی رگ و ریشه  ... تو دست ِ باد ِ بیرحمم

شاید اندازه ی عشقم ... برات ِ قد ِ جنون باشه

یا حرفام جلوه ی بارون ... چشمام رنگین کمون باشه

ولی باید بدونی من ... نه تنهام نه تب ِ پاییز

نه روزام پرتر از خالی ... نه شب از غصه ها لبریز

منم این عاشق ِ مغرور ... که مثل کوه می مونه

تموم اونچه باید رو ... تو چشمای ِ تو می خونه

لحظه دیدار...

لحظه دیدار نزدیک است

خداحافظ همین حالا همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خداحافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

 اگه گفتم خداحافظ نه اینکه رفتنت ساده ست

 نه اینکه می شه باور کرد دوباره اخر جاده ست

 خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها

بدونی بی تو و  با تو همینه رسم این دنیا

 خداحافظ همین حالا ......... خداحافظ ....

ღღ    ღღ    ღღ

قول میدم وقتی که نیستی عکســــــــــــــــــــــــــــــــــــــتو بقل نگیرم

قول میدم روزی هزاربار واسه اشکـــــــــــــــــــــــات نمیرم

قول میدم وقتی که نیستی پا رو عشـــــــــق تو نزارم

قول میدم در انتظارت چشمــام و به در ندوزم

    ღღ    ღღ 

 بگو چی شد ......

بگو چی شد که قلبت خالی شد از حضورم

بگو باهات چی کردم که میشکنی غرورم

بگو چی بود گناهم چی بوده اشتباهم

که اینجوری گذشتی از من و از نگاهم

کاشکی دلت تنگ نبود دلم برات تنگ نبود

کاشکی توی قلب تو این همه نیرنگ نبود

کاشکی منم بد بودم تو عاشقی سرد بودم

کاشکی توی عاشقی مثل تو نامرد بودم

                صبوری طرفه خاکی برسرم کرد

             عاشقم،عاشق به رویت گرنمی دانی،بدان
            

                سوختم درآرزویت گرنمی دانی ،بدان
            

                این دل دیوانه ام امشب چه محشرمی کند
            

                هرچه پندش می دهم دیوانه بدترمی کند

              اندرتودلی شکسته داریم ای دوست
            

             جزتونظربه کسی نداریم ای دوست
            

             گفتی که به دل شکستگان نزدیکی
            

             مانیزدلی شکسته داریم ای دوست

                سوزنده ترازشرارآهم کردی
               

               افتاده ترازغباراهم کردی
              

               دانی چه زمان دین ودلم دزدیدی
              

               آن لحظه که دزدیده نگاهم کردی

             مرایک دم دل ازخوبان جدانیست
           

            ولی صدحیف که درخوبان وفانیست
            

            به خوبان دل سپردن کارسهل است
           

            دل ازخوبان گرفتن کارما نیست

             درکنج دلم عشق کسی خانه ندارد
            

              کسی جای دراین کلبه ی ویرانه ندارد
             

              دل رابه کف هرکه نهم بازپس آرد
            

              کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

              یک رنگی وبوی تازه ازعشق بگیر
              

             پرسوزترین گدازه ازعشق بگیر
             

             درهرنفسی که می تپی ای دل من
            

             یادت نروداجازه ازعشق بگیر

تا حالا دلت تنگ شده، آنقدر که از فرط دلتنگی نتوانی گریه کنی؟ و وقتی که دلت می خواهد گریه کنی مدام چشم هایت را بمالی و دریغ از یک قطره اشک. یا از دلتنگی بمیری وتا اشکت بخواهد سرازیر شود یکی باشد که نتوانی در حضورش گریه کنی ، یا آنقدر خدا خدا کنی که باران ببارد و تو بی چتر مسیری را که هر روز می رفتی، طی کنی تا کسی نداند اشک است یا باران. یا مدام دل دل کنی تا شب از راه برسد وکسی اشک هایت را نبیند.

     خوش به حالت، یکی هست که دلتنگ دلتگی هایت شود. خوش به حالت، که کسی نیست که دلتنگ دلتنگی هایش شوی تا مجبورت کند زیر باران مسیری را گریان بروی آن هم بی چتر تا آن هایی که آمده اند از باران سهم دلتنگی هایشان را بگیرند نفهمند که تو گریه می کنی، آن هم برای دلتنگی های دیگری.

سلام...

 این بار نیومدم که شعر بذارم ، اومدم که حرف بزنم مثل همه ی آدم های دور و اطرافم حرف بزنم...

من یاد گرفتم که " شاعر باید چیزی باشد درون شعر هایش " من تو طول دوره ی کوتاه وبلاگ نویسی

خیلی چیزها یاد گرفتم ... حتی میتونم بگم تجربه ... گاهی تشویق ، گاهی انتقاد ، گاهی محکوم شدم به

غیر اون چیزی که هستم و... تو این وسط به خیلی هاعادت کردم و اونقدر که حتی از آدم هایی که

 هر روز میبینم و هر روز ... بیشتر دوسشون دارم .

بعضی روزا تصمیم می گیرم از این دنیای مجازی خودمو بکشم کنار و بیرون بزنم و برم سراغ

همون انجمنی که سرنوشت منو رقم زد و شاید از همون جا عقب تر.... عقب تر... عقب تر........

و اونقدر دور که به عصر دقیانوس برسم و دوباره دلم تنگ بشه برای شما...مدت هاست که یه چیزی

ته دلم سنگینی میکنه مثل یه مصرع... مثل یه بیت.. مثل یه حس ... مثل یه نیاز...که باز هم مثل

همیشه بگم....با یه غزل بر می گردم

به تو عادت كرده بودم...اي به من نزديكتر از من...اي حضورم از تو

تازه...اي نگاهم از تو روشن...در شيرينيه بوسه غرق بودم...كه ناگهان

شوريه اشك را بر لبانم احساس كردم...و فهميدم كه اين بوسه.....

                    بوسه جداييست..............

درو ديواره اين شهر................. همش از تو يادگاره............تويه اين كوچه يه تاريك.........

منو تنها نميذاره..........ياده حرفايه قشنگت............كه تو قلبم لونه ميكرد.............ياده د لتنگيه چشمات.........كه منو بهونه ميكرد..

.........ميزنه آتيش به جوونم ..........پس كجايي مهربونم؟...........اخه من ترانه هامو واسه كي پس بخونم؟......دله من هواتو كرده............آخ كجايي نازنينم؟..........

مشکی رنگ عشقه میدونی چرا؟چون با همه یه رنگه ، همه می تونن ببینننش حتی آدمای نابینا! 

ای که دور از من در ياد منی

با خبر باش که دنيای منی

 شاديت شادی من

غصه ات غصه ی من

 قلب من خانه ی تو

 خانه ات قبله ی من

      

                                     گفت و گوي ماه و نابينا...

                     نابينا گفت:دوستت دارم.

                     ماه گفت:تو كه منو نمي بيني چطوري دوسم داري؟

                    نابينا گفت:اگه مي ديدمت عاشق زيباييت ميشدم اما

                                   الان كه نميبينمت عاشق خودت هستم.

تموم شده صدای من تا کی می شه زندونی بود؟

آسمون پوشالی ساخت بغض ترانه رو سرود؟

تا کی می شه یه سایه بود کوچ ستاره ها رو دید؟

یه کشتی شکسته شد باز هم به ساحل نرسید؟

غربت شعر من چرا به گوش تو نمی رسه؟

خاطره های موندگار هنوز یه راه نفسه

ای هم قسم، آغوش تو یه سایه بون آشناست

یه جا مثل خورشید گرم، یه بستر بی انتهاست

تنها نرو ای هم قسم، تو لحظه ی شکستنم

تموم شده صدای من، بیا تا من حرف بزنم

تنها نرو ای هم قسم، نذار به آخر برسم

تو این خزون بی بهار منم مثل تو بی کسم.

آی من از راه دوری با شما دارم سخن
آی یاران دوستان افتاده ام دور از وطن
ای که می جویی نشان از آشنا با درد وغم
ای می جویی دلی خونین و غمگین در بدن
ای که می خواهی یکی باشد همی غمخوار تو
من همانم بابرهنه ، دشتی و سنگ و گون
گرچه دورم ازتو خوانم از تو اما هرزمان
بلبلی خوشخوانم و افتاده ام دور چمن

 دوست داري بگم ميخواهم هر روز صبح با صدات بيدار شم بعد بگم با ساعتم بودم ؟ دوست داري بگم چرا رفتي بعد بفهمي با برق بودم ؟ دوست داري بگم هر جا باشي پيدات ميکنم بعد بفهمي با دسته کليدم بودم ؟ دوست داري بگم دوست دارم بعد فکر کني ... نه ديگه – اين دفعه با خودت بودم

         

چرا ماها این همه پستیم.(بهتون بر نخوره راست می گم)

چرا همه چیزهارو خیلی زود فراموش می کنیم.

خیلی راحت دله همدیگرو می شکنیم..... تو دل منو

من دل اون یکیرو .... اون یکی دل تورو. و همینطوری.....

چرا نمی تونیم محبت کنیم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

چرا نمی تونیم همدیگرو شاد کنیم؟؟؟؟؟؟

چرا تا میفهمیم یکی دوستمون داره همش می  خواهیم خوردش کنیم.........

دیگه بسه. برم بهتره . دردا که یکی دوتا نیستن فعلاً